Tefrochronologia to metoda stosowana do datowania w archeologii. Wiek zabytków określa się względem warstw tefry (stwardniałych popiołów wulkanicznych). Każda warstwa popiołu wulkanicznego ma specyficzny skład chemiczny i mineralny, na podstawie którego można ją przyporządkować do konkretnego wybuchu wulkanu. Popioły wulkaniczne rozprzestrzeniają się na duże odległości i opadają na powierzchnię ziemi lub dna zbiorników wodnych. Metoda ta została rozwinięta przez islandzkiego geologa Sigurðura Þórarinssona.
Þórarinsson, Sigurður, Tefrokronologiska studier på Island Pjórsádalur och dess förödelse, 1944, s. 204-215.
W Islandii przez okres całego średniowiecza nie powstały żadne miasta. Cała ludność mieszkała na odosobnionych gospodarstwach.
Karlsson,Gunnar, Lifsbjörg islendinga frá 10. öld til 16. aldar. Handbók i islenskri midaldasogu, 2009.
Klimat w Europie zaczął się ochładzać w 11 wieku. W Islandii do tego okresu można było uprawiać zboże na terenie całej wyspy. W 12 wieku już tylko w południowych i wschodnich regionach. Po 15 wieku uprawa zboża w Islandii nie była już możliwa.
Dansgaard,W., „Climatic changes , Norsemen and modern man.”, w Nature CCXXV, nr. 5503, s. 24 – 28.
W czasie kiedy na Islandię przybywali pierwsi osadnicy, wyspę porastały rozległe lasy brzozowe, sięgające od gór po brzegi morza. Zostały kompletnie wycięte w kilkadziesiąt lat.
Ari Þorgilsson, Íslendingabók, roz. I
Sagi Północy 