W średniowiecznej Islandii, kiedy wieloryb został wyrzucony na brzeg lub utknął na mieliźnie, okoliczni mieszkańcy rozdzielali między siebie jego pożywne mięso. Wiele sag jednak opisuje, że w wyniku kłótni o jego sprawiedliwy podział wywiązywały się walki i dochodziło do zabójstw.
Kristjánson, Luðvík, Íslenzkir sjávarhœttir, t. V, (1986), s. 22-41.
Ostatni niewolnik w Islandii, o którym wspominają źródła, nazywał się Gilli i żył ok. 1055 r. Zabił on swojego właściciela w odwecie za to, że ten ostatni go wykastrował. Gilli został skazany na śmierć przez przyłożenie rozgrzanego do czerwoności wiadra do brzucha.
Complete sagas of Icelanders, „Thorstein Sidu-Hallson’s Dream”, t. IV (1997), s. 463-464.
Norwedzy i Islandczycy mówili tym samym językiem do 14 wieku. Dopiero wtedy język islandzki i norweski zaczęły się od siebie oddalać.
Karlsson,Gunnar , Icelands 1100 years. History of Margin Society, 2020, s. 69.
Szacuje się, że Norwegia w epidemii dżumy zwanej Czarną Śmiercią straciła około 60% populacji. Liczna ludności zaczęła tam wzrastać dopiero w 16 lub 17 wieku.
Walløe,Lars, Plague and Population: Norway 1350 – 1750, (1995), s. 9-11.
Sagi Północy 