Rozdział 1 – Wprowadzenie
Historia ta miała miejsce kiedy król Harald syn Sigurða1 rządził Norwegią. Było to po śmierci jego kuzyna, króla Magnúsa2. Mówi się, że król Harald był najmądrzejszym i najsprytniejszym ze wszystkich ludzi. Większość jego rad okazywała się bardzo trafna. Był dobrym poetą i zawsze wyśmiewał kogo tylko chciał. On sam, gdy był w dobrym nastroju znosił cierpliwie kiedy inni ludzie kierowali wobec niego niewybredne żarty. Poślubił Þórę, córkę Þorberga, który był synem Árniego. Król Harald bardzo lubił poezję i zawsze miał przy sobie ludzi, którzy potrafili komponować wiersze.
Był sobie pewien mężczyzna imieniem Þjóðólf. Był on Islandczykiem pochodzącym z regionu Svarfaðardal, człowiekiem o dobrych manierach i świetnym poetą. Był z królem Haraldem w zażyłej przyjaźni. Król nazywał go swoim głównym poetą i wychwalał go najbardziej ze wszystkich innych skaldów. Þjóðólf był miły, dobrze wykształcony, ale zazdrosny o innych.
Król Harald bardzo lubił Islandczyków. Wysłał do Islandii wiele dóbr, chociażby cenny dzwon do kościoła w Þingvall. A kiedy w Islandii nastał głód, jakiego przedtem nie doświadczono, wysłał do Islandii cztery knary3 załadowane mąką, po jednym na każdą dzielnicę4 i kazał zabrać z wyspy jak najwięcej biedaków z powrotem do Norwegii.
1. Harald III Srogi Harald Hårdråde (ur. przed 1015, zm. 1066) – król NOrwegii w latach 1045–1066.
2. Magnus I Dobry (ur. 1024, zm. 1047) – król Norwegii 1035-1047
3. Typ statku kupieckiego o zwiększonej ładowności.
4. Dosłownie „ ćwiartka”. Islandia w średniowieczu była podzielona na 4 dzielnice administracyjne czterem stronom świata.
Sagi Północy 